21 Sierpień 2017 imieniny: Franciszka, Kazimiery, Ruty
 

Szukaj

Akualnosci
Ogloszenia

 

 
 
Byłeś świadkiem jakiegoś wydarzenia,
coś Cię zbulwersowało - napisz, prześlij zdjęcie, zadzwoń
echo@turek.net.pl
tel. 63 278 53 41
lub skorzystaj z naszego formularza kontaktowego
Zgłoś wydarzenie »
 

Felietony

Za mundurem powiat sznurem?
Dodano 08-08-2017 |
Komentarzy: 14

Okazuje się, że powiatowi decydenci maja szansę poćwiczyć swoją wyobraźni...

czytaj więcej »
 
Czy z rynku pracy usłyszymy jedynie echo
Dodano 01-08-2017 |
Komentarzy: 14

Jestem przekonany, że nie jestem jedynym, ...

czytaj więcej »
 

 

Zobacz wszystkie: Felietony »

 

 

Sondy

Czy jesteś za wprowadzeniem maksymalnie dwóch kadencji dla samorządowych władz i dla radnych ? (1164 opinii)
TAK
77% 
NIE
20% 
Nie mam zdania
4% 
 
pokaż wszystkie »

 

 

REKLAMA


 

„Patrix” – „Utwór o Matce i Ojczyźnie” według Jana Klaty

Dodano dnia: 17-05-2011 00:00| Komentarzy: 5

W ubiegłą sobotę zakończyły się 51 Kaliskie Spotkania Teatralne będące zarazem Festiwalem Sztuki Aktorskiej. W ramach konkursu zaprezentowano 9 sztuk realizowanych na deskach teatrów z kilku miast. Dzięki uprzejmości organizatorów, Echo Turku może przybliżyć wystawiony w piątek „Utwór o Matce i Ojczyźnie” Teatru Polskiego we Wrocławiu – zdobywcę Grand Prix.

„Obejrzane na tegorocznym festiwalu spektakle dowodzą zmiany stylistyki w aktorstwie współczesnym na rzecz kreacji zbiorowych, dla podkreślenie tego faktu jury zdecydowało się uhonorować wspólną nagrodą aktorów Teatru Polskiego we Wrocławiu” – brzmi początek werdyktu jury w składzie: Joanna Bogacka, Michał Borczuch i Maria Napiontkowa. Jaka zatem jest owa „kreacja zbiorowa” Kingi Preis, Anny Ilczuk, Haliny Rasiakówny, Pauliny Chapko, Dominiki Figurskiej i Wojciecha Ziemiańskiego – zdobywców głównej nagrody? Jak mogłem się przekonać zarówno w trakcie przedstawienia, jak i na merytorycznym spotkaniu, które miało miejsce tuz po widowisku – chodzi nie tylko o zaangażowanie emocjonalne aktorów, lecz przede wszystkim o dynamikę gry aktorskiej.

            „Odwieczna skarga” – rozlegają się w ciemności, powtarzane niczym mantra słowa rozpoczynające spektakl. Jest to skarga Córki do Matki, Matki do Córki, każdej z nich do świata.  Matka jest polską Żydówką ocalałą z Holokaustu. Jest również archetypem Matki Polki, Pramatki, Rodzicielki, Bogini, Natury. Jej opowieść nieustannie powraca do tego tematu - ocalenie przywiązało ją do powtarzania swojej historii, tak samo jak przywiązało ją do życia. Opowiada o latach krzywdy, która nigdy się nie skończy. przelewa się moje życie wewnętrzne. Z nieszczęścia w nieszczęście, którego jesteś powołana być świadkiem”. Córka, która z nią mieszka, chce się wyzwolić z tej opowieści – skargi, i sama popada w kolejną opowieść skargę: „wchodzę do tej samej rzeki co wczoraj”, znów  wpada w opowieść matki, która „szarpie swoją historię, grzebie w trzewiach padliny” i wyciąga najlepsze fragmenty. „ To ja musiałam to przeżyć „ – odpowiada matka, która musiała patrzeć na śmierć  swojej matki. „…Ty z niczym nie masz niczego wspólnego” – rzuca Matka do Córki, co przypomina słowa Króla Leara skierowane do Kordelii kiedy ta odmawia wyznania miłości: „Nic? Z niczego może  być tylko nic”. Dlaczego skojarzyłem te dwa cytaty? Otóż w dawnej angielszczyźnie tak lubiane i często używane, zwłaszcza w „Hamlecie” i „Królu Learze” Nothing – Nic – oznaczało zarazem kobiece narządy rozrodcze. Wyzwolenie  Córki od Matki jest niezmiernie bolesne. To przecież rodzicielka, która dodatkowo zawłaszcza Córkę „produkuje dziecko w dziecku,  by ono produkowało w niej matkę”. Córka ma przede wszystkim słuchać. Symboliczny jest moment, w którym połączone długim warkoczem niczym pępowiną , próbują go rozerwać. Później Córka do Matki mówi: „Napraw mi to” i pokazuje pępek. Matka z kolei mówi, że „możesz mnie zabić”, w odpowiedzi słyszy: „Ciebie zabić? Nie zabiły dwie armie przynajmniej, dywizje pancerne, czołgi i lotnictwo, a mnie miałoby się to udać”. Z  drugiej strony są momenty kiedy zapada ciemność i Córka kwili: „mamusiu, mamusiu”.

            Po spektaklu aktorzy wraz z reżyserem Janem Klatą opowiadali o pracy nad widowiskiem. Prowadzący spotkanie dr Piotr Olkusz próbował zepchnąć rozmowę w stronę metafizyki. Reżyser wracał na ziemię mówiąc, że metafizyka to jedno, ale praca z tekstem Bożeny Keff  „była nowym interesującym doświadczeniem” gdyż było to mierzenie się z tekstem żyjącej autorki, której nie do końca podobał się sposób w jaki artyści podeszli do realizacji. Podkreślił, że starał się ożywić i niejako zdystansować do momentami bardzo patetycznego poematu, a ta realizacja sceniczna wymagała szczególnego, osobiście emocjonalnego zaangażowania aktorek. Wtórowała mu Kinga Preis, mówiąc, że w tym spektaklu „relacje osobiste są ważniejsze, niż kontekst społeczny i relacja do ojczyzny. „Adaptacja poematu jest czymś wyjątkowym” – mówił reżyser – „to nie jest proste przełożenie, różnorodność formalna wymagała wielkiego zaangażowania osobistego i wielkiego zaufania w stosunku do mnie, zwłaszcza pań”.  Na pięć dni przed premierą nie mieliśmy jeszcze gotowego tekstu”. „Najpierw było wiele zabawy, a ostatnie dwa tygodnie były bardzo nerwowe ” -  dodały aktorki. Dynamika gry, która została doceniona i o której wspomniałem była związana z tym, iż postacie dramatu nie są jednoznaczne. Zatem czasem to Córka jest starsza od Matki, zmieniali się aktorzy odgrywający postaci, ale zmieniał się również całkowicie kontekst formalny. Reżyser wplótł do oryginalnego tekstu, elementy chóru, „Jeziora łabędziego” w żydowskiej stylistyce, bluesa bagien Missisipi, czy współczesne wątki filmowe. Wymagało to od aktorów ciągłego przeskakiwania w odmienne role, od śpiewu do recytacji. Prowadzący spotkanie, spytał również o dynamikę zmian w poszczególnych spektaklach, gdyż widział wcześniej przedstawienie w Łodzi i realizacja kaliska z mniejszą publicznością podobała mu się znacznie bardziej. Artyści odpowiedzieli, że zależy to w dużym stopniu od tego kto siedzi na widowni. To przedstawienie, w który m gra tylko jeden mężczyzna, na podstawie tekstu kobiety, o kobietach, jest skierowane przede wszystkim do kobiet. Mężczyźni inaczej odbierają to widowisko, kobiety, ze względu na treść angażują się bardziej emocjonalnie, co z kolei wyczuwają aktorzy. Z perspektywy kobiet walczących w Polsce o swoje prawa i równe traktowanie, włączony do spektaklu został wątek niewolników Missisipi. Przestrzeń Missisipi to przestrzeń Polski – przestrzeń nierówności. Pod koniec przedstawienia wykreowane przez aktorów postacie kobiece piętnują patriarchat, jako źródło cierpień, nazywając go „Patrixem”, i niczym kukły pociągane za sznurki tańczą. Bezsilne, szydząc z mężczyzn przyprawiają sobie klekoczące genitalia,

 Jan Klata powiedział, że od historii i kontekstu społecznego nie da się uciec: „Ilekroć przejeżdżam przez Wieluń i obrywam zawieszenie samochodu to myślę o tym jak o konsekwencjach bombardowań 1939 roku i o tym co miało miejsce później” Warszawa zbudowana jest na cierpieniu i krwi -  śpiewa chór, przywołując jedną z opowieści Matki.

Obecny na spotkaniu dyrektor naczelny i artystyczny teatru w Kaliszu Krzysztof Mieszkowski, przywołał z kolei książkę „Dzisiaj narysujemy śmierć” Wojciecha Tochmanna o rzezi w Rwandzie. W książce pojawia się szafa jako ratunek, gdyż często ratowała życie, zarówno w ogarniętej Polsce wojną, jak i w Rwandzie. Również w spektaklu Klaty cztery szafy są podstawowym elementem scenografii. Namalowane  są na nich jakieś pierwotne malowidła skalne. Podkreślają odprawiane coraz to inne pierwotne rytuały, rytuały, życia i śmierci.

             Niniejszą recenzją, chciałbym rozpocząć współpracę, za pośrednictwem redakcji, pomiędzy czytelnikami a zespołem Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego. Na wybrane spektakle, chętni, w zamian za krótkie sprawozdanie-recenzję zamieszczaną na łamach Echa lub na portalu,  będą otrzymywać podwójne zaproszenia. Szczegóły już niebawem na portalu www.echoturku.net.pl. Wiele lat temu podobna współpraca, już miała miejsce. Pragniemy ją wznowić z szeregu powodów. Po pierwsze panuje wielka moda w wielu miastach na żywy teatr. Po wtóre chcemy przybliżyć mieszkańcom regionu teatr i zachęcić ich w ten sposób do uczestnictwa w tej formie kultury. W Turku nie mamy odpowiedniego miejsca do przedstawień teatralnych i zgadzam się z dyrektorem teatru Igorem Michalskim, który jest przeciwnikiem wszelkich wyjazdowych chałtur, cytując  na koniec artykułu i na początek współpracy Iwo Galla, wybitnego reżysera i scenografa: „Scena to rzecz święta”. Na piątkowym spektaklu spotkałem Turkowianki. Wiem, że często można zauważyć samochody na turkowskich rejestracjach przed spektaklami kaliskiego teatru. Podzielmy się zatem naszymi wrażeniami z kontaktu ze sztuką teatralną.

mej      

Za pomoc w realizacji materiału dziękuję Agacie Wypych-Skonieczny, która jest kierownikiem działu i promocji i wydawnictw kaliskiego teatru.

http://tygodnik.onet.pl/1,57830,druk.html

 

Utwór o Matce i Ojczyźnie

 

Aktualności powiązane z galerią
» „Patrix” – „Utwór o Matce i Ojczyźnie” według Jana Klaty
 

Komentarze

Autor: nqoirpvjqhg| Dodano: 16-09-2011 20:18
Ylg4vN , [url=http://dsoeskohlnms.com/]dsoeskohlnms[/url], [link=http://jrkhppi... http://flscuedjsebp.com/
 
Autor: enjofpzhp| Dodano: 16-09-2011 12:53
jtFkE2 ildkqbforszq
 
Autor: ulcphnv| Dodano: 15-09-2011 14:29
Mp832H , [url=http://wvybhvycwhuk.com/]wvybhvycwhuk[/url], [link=http://gyyldob... http://bvnqjpxgifhf.com/
 
Autor: jrvgnrcz| Dodano: 14-09-2011 11:22
CZbfj2 ewwkmukscpor
 
Autor: Keischa| Dodano: 14-09-2011 03:12
I'm so glad that the internet aollws free info like this!
 
«poprzednia 1 następna»

Dodaj komentarz

Podpis
Tresć
Przepisz kod z obrazka
CAPTCHA Image

UWAGA!
Publikowane komentarze sa prywatnymi opiniami użytkowników portalu.

Redakcja "Echa Turku" nie odpowiada za treści zamieszczanych przez czytelników komentarzy, zastrzegając sobie jednocześnie prawo do ich moderowania oraz kasowania w przypadkach ewidentnego naruszania prawa.

 

Ogłoszenia

 

W numerze

 

OSTATNIE GALERIE

Z Sacałów do Normandii
Aktualności powiązane z galerią
» Z Sacałów do Normandii
zobacz galerię »
 
Kwiatków
foto
Aktualności powiązane z galerią
» Kwiatków Znika
zobacz galerię »
 
Zobacz wszystkie: Galerie »

 

 

Repertuar kin

Najbliższe imprezy

Polecane imprezy


Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Więcej o plikach cookies »